Category Archives: Society

Why are Indians hypocrites?

Well, the heading might sound controversial. The content may be controversial too, but not as much as the topic, I believe 🙂

Hypocrisy meterRecently a friend of mine was saying that the problem with the Indian education system is that they teach you solutions without letting you experiment with the problems. I’m trying to add my points to it and apply the same for Indian culture. Without understanding the problem, one cannot appreciate the solution. Neither can one distinguish between actual solutions and crappy work-arounds.

Applying the same arguments to Indian culture and moral system seems perfectly valid to me. Long long ago, so long ago, some people (including the so called God) have written down the solutions to all human problems. And we are bound to follow it. If you question the validity of those ‘solutions’, or even if you try to understand the problems they are trying to solve, it’s a “sin” (remember the scene from 3 idiots where the student is sent out of class for questioning the norms?).

For those who could appreciate the student in the movie scene, questioning the culture seems so intolerable. If you do something just because you have been repeatedly told that’s the only way forward, at some point or the other your mind will question the validity of that approach. After some time, you will ‘regret’ for such thoughts and keep trying to follow what has been ‘taught’. But you will never be able to follow it completely because you never understood the essence of it. So what do you do? Either be in the comfort zone of hypocrisy, or be bold enough to follow only those for which you have logical reasoning. Unfortunately, most of my fellow citizens chose the first option, making life harder for those choosing the second one (including me) 🙁

Why join a startup?

This started as a comment to a job posting that I posted in Facebook. This is simply a gist of differences between startup and corporate culture, that made me choose a startup (from a choice of 1 startup and 1 corporate) and that I realized in my 9 months experience at the startup. This post is mainly targeted at college students who have heard from their senior friends and relatives only about corporate world and not having much idea about how different startup culture is. That said, this may seem trivial to some people.

Here goes the significant differences, not in any particular order. I wouldn’t categorize them as pluses and minuses. Those who find more pluses than minuses (not just in count, but in overall effect) are potential candidates for a startup 😉

  • No one gives you work to do. You take up responsibilities.
  • There will be no one to teach/train you. You learn by mistakes and so your learning will be much stronger.
  • You get to learn a lot of new technologies. And those are open technologies that will be useful to you even if you leave the company.
  • You are free to experiment things, as the company itself is experimenting its business ideas.
  • From no other place you can learn business better, if you are interested.
  • The office may not be multi-storeyed and fancy, but there is nothing like the fun you can have (not just the fun of coding, contact me offline to know more :P).
  • There will be no fixed working hours. Not even the “If you finish the work you can leave” stuff. You work for your satisfaction. If you prefer usual 9AM-5Pm working hours, corporate world suits you better.
  • You can take up responsibilities of any higher level (that would otherwise take years in a corporate to reach that position), if you are really interested. (For example, I’ve interviewed people).
  • As the team is much smaller (mostly single digit), your efforts can never go unnoticed.
  • Your thoughts and ideas are so significant. And decision making will be truly democratic.
  • You may not get periodical salary hikes and goodies in initial years. But once established, the growth can be exponential.

In short a start-up is for those who want to achieve great heights by following their passion, definitely not for those who want a stable regular life.

If you feel I’ve missed some points, feel free to comment below. It will be helpful to at least me 🙂

மனிதருள் மாணிக்கம்

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு நான் எழுதும் வலைப்பதிவு… எழுதத் தூண்டியது நேற்று மாலை நடந்த ஒரு பாராட்டுவிழா…

எங்கள் கல்லூரி (எம்.ஐ.டி)யின் விடுதிப் பொறுப்பாளர்(hostel warden) திரு.ஜோதிலிங்கம் அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் வகையில் நாங்கள் (இங்குள்ள சில மாணவர் சங்கங்கள்) ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்ச்சி அது. அவர் பொறுப்பேற்றபின் கடந்த 2 ஆண்டுகளில் எம்.ஐ.டி விடுதிகள் கண்ட மாற்றங்கள் ‘சிவாஜி’ படத்தில் சூப்பர் ஸ்டார் செய்வது போன்றவை. இது சற்று மிகையாகத் தெரியலாம், ஆனால் இங்குள்ள மாணவர்களுக்கு இதன் உண்மை நன்றாகத் தெரியும்.

அனைத்து மாற்றங்களையும் பட்டியலிட்டால் அதற்கு மட்டும் தனியே ஓர் இணையதளமே உருவாக்கலாம். நான் கூறவந்தது அதுவல்ல; இன்று பாராட்டுவிழாவின்போது நான் மனம் நெகிழ்ந்த சில மணித்துளிகள்…

அது தனக்கான பாராட்டுவிழா என்பது விழா நடந்த இடத்திற்கு வரும் வரை அவருக்குத் தெரியாது. அங்கிருந்த ஏற்பாடுகளைக் கண்டதும் அதனைப் புரிந்துகொண்ட அவர் இரண்டு கட்டளைகள் இட்டார்: 1) நான் ஏதும் பேசமாட்டேன் 2) ஏதும் வாங்கிக் கொள்ளமாட்டேன். “விழாவே அதற்காகத்தானே” என்றவாறு சரவணன் அறிமுகவுரை கொடுத்துவிட்டு அமர, அனைவரும் தங்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையிலும் தாங்கள் சார்ந்த மாணவர் சங்கத்திற்கும் அவர் செய்த உதவிகளை நினைவுகூர்ந்து நன்றிகளைத் தெரிவித்தனர்.

பின்னர், உடன் பணியாற்றும் பேராசிரியர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். அவர் கல்லூரியில் சேர்ந்தது முதலே மாணவர்கள் நலனுக்காக நேரம் காலம் பாராமல் பணியாற்றியது அறிந்து வியந்தேன். இவை அனைத்தும் முடிந்தவுடன் விழாநாயகர் பேச ஆரம்பித்தார். (அவரது பேச்சு மேடைக்காகவோ தன்னடக்கத்தைக் காட்டுவதற்காகவோ அல்ல; அவரது மனதிலிருந்து வந்த வார்த்தைகள் என்பது அப்பட்டமாய்த் தெரிந்தது.)

அவரது பேச்சு…

“நான் இத்தனை பாராட்டுகளுக்கு உண்மையில் தகுதியுடையவன்தானா என்று எண்ணிப்பார்க்கிறேன். நான் சும்மா ஐடியாதான் கொடுக்கிறேன், நீங்கதான் அதை நடத்திக் காட்டுறீங்க” என்று பாராட்டுக்களைத் திசைதிருப்பிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.

“பல்வேறு தனியார் கல்லூரிகளுக்குச் செல்லும்போது அங்குள்ள வசதிகளைக் காணும்போது இதுபோல் எம்.ஐ.டி யில் 10 சதவீதம் கூட இல்லையே என்று எண்ணியதுண்டு. எனக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்ததும் என் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டேன் அவ்வளவுதான்” என்று வெகு இயல்பாய்ச் சொல்லிவிட்டார்.

அவர் செய்துள்ள மாற்றங்களே மலையாய்த் தெரிந்தன எங்களுக்கு. அவற்றை நிறைவேற்ற அவர் கடந்து வந்த பாதைகளையும் சந்தித்த இடர்ப்பாடுளையும் அவற்றை அவர் சாதுர்யமாய்க் கையாண்ட விதத்தையும் அறிந்தபின் அவை இமயமாய் உயர்ந்தன. இதுமட்டுமல்ல, “இன்னும் நிலுவையில் பல வேலைகள் இருக்கின்றன. என் பதவிக்காலம் முடிவதற்குள் அவை அனைத்தையும் நிச்சயம் நிறைவேற்றுவேன்” என்று தீர்மானத்தோடு சொன்னார்.

இறுதியாய் அவருக்குப் பொன்னாடை அணிவித்து நினைவுப் பரிசுகள் வழங்கினோம். அந்தப் பொன்னாடையை இன்று பிறந்தநாள் கொண்டாடும் மாணவனுக்கே அணிவித்துவிட்டதும் அவன் கண்ணீரே விட்டுவிட்டான். “நான் வீட்டில் குறைந்தபட்சப் பொருட்களை மட்டுமே வைத்துக் கொள்ள விரும்புபவன்” என்று கூறிவிட்டு, கொடுத்த பரிசுகளை மாணவர் சங்கங்களுக்கே (PDA, Computer Society) கொடுத்துவிட்டார்.

இத்தகைய மனிதருடன் பழகும் வாய்ப்பு இத்தனை நாட்களாய்க் கிடைக்கவில்லையே என்று சற்று ஏங்கித்தான் போனேன்.

மாணவர்கள் செயல்முறைப் பணித்திட்டங்களில் (projects) பங்குகொள்ள ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு Computer Society-ன் சார்பில் ஒரு Students Activity Centre அமைக்க இடம் கேட்டு கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் ஒரு வருடம் போராடியும் இன்னும் கிடைத்தபாடில்லை. “நிச்சயம் நம்ம வார்டன் சார் ஏதாவது வழி சொல்லுவார்” என்ற நம்பிக்கையோடு அவர் அறைக்குச் சென்று தேவையைக் கூறினேன். உடனே ஒரு பட்டியலை எடுத்துக் காட்டி “இவைதான் நாளைமறுநாள் துணைவேந்தரின் ஒப்புதலுக்காக அனுப்பப்படவுள்ள பட்டியல். உங்களது தேவையையும் இதில் இணைத்துப் புதிய பட்டியல் தயார் செய்து வைக்கிறேன். நாளை வந்து நீ சரிபார்த்துவிடு. உடனே அனுப்பி ஒப்புதல் வாங்கிடலாம்” என்று உறுதியாகச் சொன்னார். இத்தனை நாட்களாய் இவரை அணுகாமல் விட்டதை எண்ணி வெட்கப்படுகிறேன்.

வீடு தேடி வந்த பேசும் குப்பை

இன்று காலை என் அறைக்கு வந்த நண்பன் ஒருவன் “இன்னைக்கு ஹிந்து பேப்பரைப் பார்த்தியா?” என்று ஆர்வமாய்க் கேட்டான் என் அறைவாசியிடம் (roommate ;-)). “இல்லை” என்றதும் வேக வேகமாய் அந்த நாளிதழை எடுத்து எதையோ தேடினான். “இதோ இங்க இருக்கு!” என்று உற்சாகமாய் ஒரு பக்கத்தைக் காட்டினான். செய்தித்தாளுடன் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய கருப்புப் பெட்டியிலிருந்து ஏதோ புரியாத ஒலி கேட்டது. உற்று கவனித்தால், அது வோல்க்ஸ்வேகன் (Volkswagen) கார் விளம்பரம். ஆம், செய்தித்தாளிலே பேசும் விளம்பரம்!!

விளம்பரத்தின் புகைப்படம்

விளம்பரத்தின் புகைப்படம்

“அடப்பாவிகளா! இதுக்கு எவ்வளவு செலவு ஆகியிருக்கும்?!!” என்று எண்ணியபோது “பொருளின் உற்பத்திச் செலவை விட அதற்கான விளம்பரத்திற்கு அதிகம் செலவு செய்கின்றன கிட்டத்தட்ட எல்லா முன்னனி நிறுவனங்களும்!” என்ற கட்டுரையைப் பல நாட்களுக்கு முன் ஒரு வார இதழில் படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. நண்பர்கள் அதை “செமயா இருக்கு” என்று ரசித்த போதும் என்னால் முடியவில்லை.

இந்த விளம்பரத்தால் யாருக்கு என்ன பலன்? இதைப்பார்த்து யாராவது இந்தக் காரை வாங்கிவிடப்போகிறார்களா??

நாளிதழில் அந்தப் பக்கத்தைக் திறந்தாலே பதிவு செய்யப்ட்ட வசனத்தைப் பேச ஆரம்பித்துவிடுகிறது அந்த வாயில்லா ஜீவன். முதல் முறை கேட்க ஏதோ வித்தியாசமாக இருந்தாலும் பேப்பரைத் திறக்கும்போதெல்லாம் ஒலி எழுப்புவது எரிச்சலா இல்ல? இது ஓர் அத்துமீறல் அல்லவா? அதுமட்டுமல்ல, இன்று இத்தனை வீடுகளைச் சென்றடைந்த இந்த மின்னனு சாதனம் நாளை எங்கே போகப் போகின்றது? நிச்சயம் குப்பைக்குத்தான்! ஏற்கனவே சுற்றுச்சூழல் சீர்கெட்டுக் கிடக்கும் இந்தச் சமயத்தில் இப்படியொரு மின்கழிவினைப் பெருமளவில் உற்பத்தி செய்து நம் வீடுகளுக்கு அனுப்பி வைக்கிறது ஒரு தனியார் நிறுவனம், அதற்கு உடந்தை பல முன்னனி நாளிதழ்கள்!!

என்ன கொடுமை சார் இது??!! 🙁